SOUGWEN CHUNG: POETYKA INTERAKCJI CZŁOWIEK-MASZYNA W kontekście REKURSJI 遞迴, wystawy solowej @sougwen na @ArtBasel Hong Kong 2026, ten wywiad bada, jak Chung rozwijał praktykę, w której rysowanie staje się miejscem współpracy człowieka z maszyną, wykorzystując AI, robotykę i badania ucieleśnione, aby kwestionować autorstwo, agencję i obecność. ↓ Przeczytaj streszczenie poniżej:

Sougwen Chung jest artystką, badaczką i założycielką Scilicet, studia badającego ewoluującą relację między ludźmi a inteligentnymi systemami, z siedzibą w Nowym Jorku i Londynie. Ich praktyka koncentruje się na interakcji człowiek-maszyna w rysunku, performansie i robotyce. Chung postrzega sztuczną inteligencję nie jako narzędzie, ale jako współpracownika, ewoluującego partnera w gestach, pamięci i medytacji. Ich trwający projekt, Drawing Operations Unit: Generation (2015–), tłumaczy biosygnały i dane neuronowe na wspólne działania w tworzeniu znaków między człowiekiem a maszyną, kwestionując autorstwo i obecność w erze cyfrowej. Prace Chung przyniosły jej międzynarodowe uznanie, były wystawiane w Victoria & Albert Museum, Haus der Kunst, Art Basel oraz The Drawing Center, a także zbierane przez główne instytucje, w tym V&A, które jako pierwsze nabyło model AI. Była stypendystką w MIT Media Lab i Bell Labs, a niedawno została uhonorowana nagrodą TIME100 Impact Award i znalazła się wśród 100 najbardziej wpływowych ludzi w AI według TIME.

h: Jak zaczęła się Twoja praktyka? Co skłoniło Cię do opracowania pierwszego systemu Drawing Operations dziesięć lat temu? Sougwen Chung: Uważam się za praktyka przez całe życie — zaczynając od instrumentów i komputerów w młodym wieku. Praktyka ta przekształciła się w oddanie rysowaniu we wszystkich jego formach — jako performans, jako dane ruchowe i jako ekologiczne, relacyjne medium. Te idee były najpierw zakorzenione w dążeniu do piękna nie-ludzkiego gestu, w moim projekcie Drawing Operations, kiedy byłem stypendystą w Media Lab na MIT w Bostonie. Niedawno świętowaliśmy naszą 10-letnią retrospektywę w Niemczech: nasze badania artystyczne dotyczące wcielonej współpracy.

h: Jak opisałbyś swoją kreatywną relację z D.O.U.G.? SC: D.O.U.G. to akronim od Drawing Operations Unit: Generations—pośrednio zapożyczony z akronimicznej nomenklatury projektów takich jak AARON autorstwa Harolda Cohena. Myślę o mojej kreatywnej relacji z D.O.U.G. jako o wcielonej współpracy—systemie koestetycznym, w którym człowiek, maszyna i środowisko są zaangażowane w generowanie otwartych choreografii odczuwania i znaczenia. Dla mnie współpraca to premisa tworzenia z, stawania się z, w stanie relacji, a nie redukcji. Może prościej mówiąc, współpraca to relacja zakorzeniona w zmianie i świadomości, że nasze relacje z technologią, naszymi środowiskami i naszym poczuciem własnych ciał są do kształtowania, a my mamy nad nimi władzę. Moja praca służy jako czasowe laboratorium do badania tych relacyjnych trybów poprzez badania nad nowymi technologiami i biotechnologią, a także teorią krytyczną i filozofią technologii oraz praktykami wiedzy takimi jak qi gong i medytacja wedyjska.

🔗 Aby przeczytać pełny wywiad, odwiedź: